cecha


cecha
cecha {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. ż Ia, CMc. cesze {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'coś, co wyróżnia lub charakteryzuje (spośród innych obiektów; pod jakimś względem) pojedyncze okazy i klasy istot żywych, rzeczy, a także stany, czynności, zjawiska itp.; właściwość': {{/stl_7}}{{stl_10}}Cecha charakterystyczna, jednostkowa, typowa, zbiorowa, stała. Cecha zewnętrzna, wewnętrzna. Cecha wyglądu, charakteru, umysłu. Cechy pozytywne, negatywne. Cecha wrodzona, nabyta. Cechy użytkowe czegoś. Cecha człowieka, przedmiotu, zjawiska. Mieć{{/stl_10}}{{stl_10}}, odznaczać się, charakteryzować się jakąś cechą a. cechami. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'umowny znak przedsiębiorstwa, instytucji, urzędu, właściciela itp. umieszczany na jakimś przedmiocie, rzadziej zwierzęciu, służący jako informacja o jego pochodzeniu, własności, sprawdzeniu, zalegalizowaniu, zarejestrowaniu, wyprodukowaniu i{{/stl_7}}{{stl_7}} in.': {{/stl_7}}{{stl_10}}Cechy probiercze na wyrobach ze złota. Cecha legalizacyjna. Cecha właściciela, producenta. Wybijać, wypalać (na skórze bydła, koni) cechę. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_8}}filoz. {{/stl_8}}{{stl_7}}'to, co – pod względem poznawczym – odróżnia jakiś przedmiot od innego przedmiotu, decydując o jego rozpoznaniu; także to, co orzeka się o substancji – niesamodzielny składnik rzeczy, dający się wyróżnić tylko myślowo' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}4. {{/stl_12}}{{stl_8}}geogr. {{/stl_8}}{{stl_7}}'znak literowy obrazujący na mapie położenie jakiegoś punktu nad poziomem morza; nota' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}5. {{/stl_12}}{{stl_8}}mat. {{/stl_8}}{{stl_7}}'funkcja przypisująca elementom populacji elementy zbioru wartości (danych statystycznych); pojęcie wykorzystywane w statystyce i rachunku prawdopodobieństwa' <niem.> {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • cecha — ż III, CMs. cesze; lm D. cech 1. «element odróżniający lub charakteryzujący pod jakimś względem istoty lub przedmioty, ich czynności i stany, oraz procesy i zjawiska zachodzące w otaczającej rzeczywistości; właściwość, rys, znamię» Cecha… …   Słownik języka polskiego

  • Největší Čech — King Charles IV, the winner of the poll. Největší Čech (The Greatest Czech) is the Czech spin off of the BBC Greatest Britons show;[1] a television poll of the populace to name the greatest …   Wikipedia

  • Moravian traditional music — Moravia in relation to the current regions of the Czech Republic …   Wikipedia

  • wyróżnik — m III, D. a, N. wyróżnikkiem; lm M. i 1. «cecha odróżniająca jedną rzecz od innych, podobnych; cecha, właściwość wyróżniająca» Wyróżnik czyjegoś stylu. Wyróżnikiem naszej literatury jest wieczne zmaganie się z historią. Cechą charakterystyczną… …   Słownik języka polskiego

  • bylejakość — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż IVa, DCMc. bylejakośćści, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} cecha jakiegoś działania wykonywanego byle jak, mało rzetelnie, niesumiennie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Bylejakość usług. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Чех — (Святополк Čech) выдающийся чешский поэт и прозаик. Род. в 1846 г. Еще будучи студентом напечатал несколько стихотворений ( Husita na Baltu , Kandiotky , фантазия Bouře ); позже писал фельетоны в Pokrok e , затем состоял некоторое время… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • absolutny — absolutnyni 1. «całkowity, zupełny, bezwzględny; nie mający żadnych wyjątków, nie nasuwający żadnych zastrzeżeń» Absolutna cisza. Absolutny spokój. Absolutny rekord, rekordzista. Mieć absolutną rację, absolutne zaufanie do kogoś. ∆ Absolutna… …   Słownik języka polskiego

  • atrybut — m IV, D. u, Ms. atrybutucie; lm M. y 1. «zewnętrzna cecha danej rzeczy lub osoby wyróżniająca ją spośród innych; istotna cecha, właściwość, przymiot czegoś» Nieodłączny, podstawowy atrybut. Atrybut aktora. 2. filoz. «charakterystyczna,… …   Słownik języka polskiego

  • dominować — ndk IV, dominowaćnuję, dominowaćnujesz, dominowaćnuj, dominowaćował, dominowaćowany «panować, przeważać, górować nad kimś lub nad czymś; przewyższać kogoś, coś» W jego zachowaniu dominuje humor. Dominować nad otoczeniem. Basy dominowały nad całym …   Słownik języka polskiego

  • fenokopia — ż I, DCMs. fenokopiapii; lm D. fenokopiapii (fenokopiapij) biol. «cecha organizmu powstała pod wpływem warunków środowiska, identyczna z cechą wywoływaną zwykle obecnością określonego genu» ‹gr. + kopia› …   Słownik języka polskiego